ٱلْحَفِيظُ

El-Haafidh është Ai që ruan çdo gjë: qiellin të mos bjerë, tokën të mos çahet, planetët të mos dalin nga orbita, shpirtin të mos ndahet nga trupi. Këtë ruajtje Ai e bën vetë, pa ndihmën e askujt.

El-Haafidh e ruan njeriun nga humbja që vështirë e vëren, nga devijimi që nuk e kupton – por vetëm nëse ruan besën me Zotin dhe nuk shkel kufijtë që Ai ka vënë. Kushdo që ruan amanetin e Tij, është i ruajtur nga humbja.

El-Haafidh ruan robin që ruan teuhidin (besimin e pastër në Të): nga devijimet, gjynahet, sprovat, fundi i keq dhe ndëshkimi në varr. Sinqeriteti në besim tërheq ndihmën e Tij.

El-Haafidh ruan robin që ruan namazin: nga prishja e zemrës, shthurja e familjes, braktisja e rrugës së drejtë dhe humbja e shpërblimit. Namazi është marrëveshje që Allahu të të ruajë.

El-Haafidh e ka ruajtur Kuranin, edhe kur ai ishte vetëm në zemrat e besimtarëve, në kohë trazirash e luftërash – dhe do ta ruajë deri në Ditën e Gjykimit, sepse Vetë Ai e ka marrë përsipër.

El-Haafidh e ka ruajtur Qabenë ndër shekuj, duke hedhur frikë në zemrat e njerëzve dhe duke urdhëruar për mbrojtjen e saj engjëj, besimtarë e ushtri. Askush nuk e ruan ndryshe, veçse me lejen e Tij.

El-Haafidh, që ruan çdo gjë, ruan veprat e robit, edhe ato që ai (njeriu) i harron, dhe i nxjerr Ai kur të vijë koha: për shpërblim, nëse janë të pastra; për ndëshkim, nëse janë të këqija apo të pasinqerta. Kush do t’i shlyejë, le të bëjë vepra të mira.