ٱلْحَيُّ

El-Hajj është i Gjalli me gjallëri të përsosur, pa asnjë të metë, as lodhje, as dobësi, as humbje. Gjallëria e Tij nuk ka fillim e as fund. Mbi të qëndrojnë të gjitha cilësitë e Tij hyjnore. Atë nuk e kaplon as gjumi, as dremitja.

Çdo gjallëri në univers buron prej Tij. Asnjë krijesë nuk jeton vetë, por vetëm me jetën që Ai ia jep dhe ia merr kur do. Çdo përpjekje për ta kuptuar jetën pa Të, e bën atë të pakuptimtë.

I gjallë në kuptimin e vërtetë është ai që ka zemrën të gjallë me iman, jo thjesht trupin që merr frymë; El-Hajj është burimi i kësaj gjallërie që e ngre zemrën në shkallën e el-Unsu bil-Lah, duke zhdukur vetminë dhe pasigurinë dhe duke mos lejuar që gjynahet, zilia apo urrejtja t’ia mbyllin derën njohjes së Allahut.

Të mbështetesh te i Gjalli që nuk vdes, do të thotë të jesh i qëndrueshëm, aktiv dhe i sigurt edhe kur gjërat kalimtare humbasin apo zhgënjejnë. Kjo bindje e dallon besimtarin nga adhuruesit e zotave të rremë.

Çdo gjë do ta shijojë vdekjen, përveç Atij që jep jetën dhe vdekjen. Vetëdija se afati i jetës është i kufizuar e shtyn besimtarin të përshpejtojë përmirësimin personal dhe të mos humbasë asnjë ditë pa vepra të mira.

El-Hajj u jep banorëve të Xhenetit jetë të pandërprerë, pa lodhje e sëmundje. Ndërsa gjynahqarëve dhe jobesimtarëve u mban gjallë vuajtjen e pafundme. Kualiteti i kësaj jete të përjetshme varet nga mënyra se si e jetojmë këtë jetë.

Zemra e gjallë nuk bëhet kurrë vendase në këtë botë, sepse është e përmalluar për vendbanimin e saj origjinal – Xhenetin – dhe çdo ditë e pyet veten se kur do të kthehet aty. Ky mallëngjim e mban të gjallë, sepse burimi i saj është te i Gjalli që nuk vdes.