ٱلْمَاجِدُ

El-Mexhiid është Madhështori Fisnik, Zot i nderit dhe i lartësisë absolute. Ai është vetvetishëm madhështor, pa qenë i varur në këtë nga lavdërimi që i bëjnë krijesat. Çdo madhështi që shihet te krijesat, është vetëm një hije e madhështisë së Tij. Zemra që njeh këtë emër, qëndron në sexhde të përhershme, sepse përulësia është vetë rruga e nderit.

El-Mexhiid është Ai, që ka madhështi të njëmendtë, jo aso që jepet ose fitohet. Njerëzit kërkojnë nderin në pushtet dhe në lavdërim nga të tjerët, ndërsa Ai është burimi i çdo nderimi dhe i çdo pushteti. Kushdo që vërtet njeh Atë, turpërohet para Tij si para personit më të ndershëm dhe nuk i përkulet askujt tjetër.

Madhështia e el-Mexhiid manifestohet duke dhuruar nder dhe fisnikëri, jo duke marrë. Ai nuk bëhet më madhështor nga lavdërimi që ia bëjnë njerëzit. Lavdërimi që i bëhet Atij i nderon vetë ata që e njohin dhe përulen para Tij.

El-Mexhiid i jep nder dhe autoritet kujt të dojë dhe ia heq kujt të dojë. Pushteti i vërtetë është nënshtrimi ndaj Tij, jo sundimi mbi njerëzit. Kushdo që përdor autoritetin për të dhënë më shumë sesa për të kërkuar, ruan lavdinë e vet te Allahu. Çdo nder i qëndrueshëm lind nga përulësia ndaj Madhështorit.

El-Mexhiid ka madhështi të përsosur dhe madhërimin që ia bën robi e pranon si dhuratë, ndonëse çdo fjalë e robit vjen prej Tij. Kur robi thotë “Elhamdulilahi rabbil-alemin”, Ai thotë “Robi im më lavdëroi”. Kur robi thotë “Maaliki jeumiddin”, Ai thotë “Robi im më madhëroi”. Kështu, Zoti i nderit mëson robin ta madhërojë me fjalët që Ai vetë ia mëson.

El-Mexhiid madhërohet më së miri me Fjalët e Tij — Kuranin. Lexoje përditë dhe do të ndiesh përgjigjen e Tij në çdo ajet. Kushdo që lexon fjalët e Zotit, flet me Të; kushdo që i harron, humb lidhjen me Madhështorin që e ngriti njeriun mbi krijesat e tjera.

El-Mexhiid nderoi njeriun me Kuranin, me fjalën që melekët vetëm mund ta dëgjojnë nga goja e robit. Ai bëri njeriun bartës të Shpalljes dhe pasqyrë të nderit hyjnor. Kushdo që ruan këtë fjalë, ruan nderin e vet; kushdo që e braktis, humb privilegjin më të madh që i është dhënë ndonjëherë krijesës.